Dilara Kırmıt ile İlişkiler Üzerine Analiz !

Bir İnsan Gerçekten Değişir mi?

Bir insan gerçekten değişir mi bilmiyorum… Ama şunu öğrendim; insan bazen değişmiş gibi yapmayı gerçekten çok iyi biliyor. Kırdıktan sonra yumuşayan ses tonu, seni kaybedeceğini hissedince artan ilgisi, bir anda gelen uzun mesajlar, verilen sözler… O an inanmak istiyorsun. “Galiba artık beni anlıyor” diyorsun. “Belki bu sefer farklı olur.” Çünkü sevdiğin birinin değişmesini istemek çok normal. İnsan, sevdiği kişiyi kaybetmek yerine onun düzelmesini umut ediyor.

Ama zaman geçince anlıyorsun… Bazı insanlar gerçekten değişmiyor, sadece seni kaybetmemek için kısa süreliğine farklı davranıyor.

İnsan Eninde Sonunda Kendine Dönüyor

Çünkü karakter dediğimiz şey, insanın en rahat anında ortaya çıkıyor. Bir süre herkes dikkatli davranabilir. Herkes kırdığı yeri toparlamaya çalışabilir. Ama insan yorulunca yine kendine dönüyor. İçinde ne varsa en sonunda dışarı çıkıyor.

Bence bir insan sırf biri istedi diye değişmez. Ne kadar sevilirse sevilsin değişmez, ne kadar sabredersen sabret değişmez. İnsan ancak kendinden rahatsız olursa değişir. Yaptıklarıyla yüzleşirse değişir. Bir gün aynaya bakıp “Ben böyle biri olmak istemiyorum” derse değişir.

Yoksa çoğu zaman değişim sandığımız şey sadece geçici bir korku oluyor; seni kaybetme korkusu…

Bazıları Seni Değil, Yokluğunu Kaybetmekten Korkar

Bazı insanlar seni üzdüğünü fark eder ama değişmek yerine seni yanında tutmanın yollarını arar. Bir süre daha ilgili olur, daha anlayışlı davranır, seni dinliyormuş gibi yapar… Ama aslında değişen davranışları değil, kaybetme ihtimaline verdikleri tepki olur.

İşte bunu fark etmek insanın içini yoruyor.

Çünkü sen onların vicdanına dönüşüyorsun bir süreliğine. Kendilerini kötü hissediyorlar, sana iyi davranıyorlar, sonra her şey yavaş yavaş eski hâline dönüyor. Aynı tartışmalar, aynı kırgınlıklar, aynı hayal kırıklıkları…

Ve insan bir yerden sonra şunu düşünmeye başlıyor:
“Ben gerçekten seviliyor muyum, yoksa sadece alışkanlık mıyım?”

Biz Bazen İnsanı Değil, İhtimali Seviyoruz

Belki de en acı tarafı bu.

Biz bazen karşımızdaki insanı olduğu gibi sevmiyoruz. İçindeki “olabilir” ihtimalini seviyoruz. Düzelmiş hâlini hayal ediyoruz. Bir gün daha olgun biri olacağını, bir gün bizi gerçekten anlayacağını düşünüyoruz. Ve o ihtimale tutundukça gerçeği görmezden geliyoruz.

“Bir gün değişecek” diye beklerken kendimiz yoruluyoruz.

Sürekli aynı şeyleri affetmek…
Her seferinde “Bu sondu” sözlerine inanmak…
Bir gün gerçekten farklı davranacağını umut etmek…

İnsan en çok da burada tükeniyor zaten.

Gerçek Değişim Sessizdir

Gerçekten değişen insanı anlamak aslında çok zor değil. Çünkü sürekli konuşmuyor. Sürekli söz vermiyor. Kendini anlatmaya çalışmıyor.

Sadece sana aynı yarayı ikinci kez açmamaya çalışıyor.

Bence gerçek değişim biraz sessiz oluyor. Gösterişsiz oluyor. İnsanın davranışlarına yansıyor. Lafla değil, tavırla belli oluyor.

Ve bazı insanlar seni gerçekten seviyor…
Bazılarıysa sadece seni kaybetmek istemiyor.

İnsan büyüdükçe ikisinin arasındaki farkı daha net anlıyor.

Dilara KIRMIT